نفهمیدن

کسی ما را نمیفهمد خدا میداند این حرفم که در تنهاشدن تنها خدای خویش را فهمیدم کسی را متنظر درشب چراغ روشنی هردم زکوی یار هم نیست تو ای تاریک تر از من مرا یاد آر هردم که در آن صبح بارانی شعر هم امیدی از آمدن دارد زمانی دورتر یاد آن دوران که باران طعم خوب آشنایی داشت گذشت و زندگی هم ساخت ما را به طرحی که دلش میخاست منِ در زمان حاضر و آن روز ، توی دیروز و روز آیندهها چه فرقی میکند عاشق همیشه باخت میداد...